24 Φεβ 2013

Κατασκευή επίπλου Ζωγραφικής. Μέρος 1ο

Κατά καιρούς ψάχνω να βρω τα υλικά ζωγραφικής τα οποία είναι σκόρπια εδώ κι εκεί κι όταν δεν βρίσκω αυτά που θέλω, αγοράζω καινούργια. Την επόμενη στιγμή ανακαλύπτω και τα παλιά κι ο χαμός συνεχίζεται....

Αποφάσισα λοιπόν να βάλω μια τάξη, κάτι σπάνιο για μένα, και σ αυτό βοήθησε το ανοιξιάτικο Σαββατοκύριακο, κάτι παλιά ξύλα στην αποθήκη που πιάνουν τόπο, ξύλινες παλέτες που μάζευα κατά καιρούς από τα σκουπίδια κι ένα ξυλόγλυπτο που βρήκα στη παραλία. (Αυτό το φυλάω για το τέλος).

 Πήρα τα μέτρα από ένα παλιό τραπεζάκι κι έκοψα αρχικά τα πλαϊνά και τη πλάτη για να μπορώ να το στηρίξω στο τραπέζι και για να δω το σχήμα και τον όγκο του, μιας και δεν έκανα κανένα προσχέδιο σε χαρτί.








Έδεσα τη κατασκευή με το καπάκι και το μπροστινό τμήμα από παλιές τάβλες κρεβατιού. Γερές κι ανθεκτικές.
Τώρα μπορούσα να παίξω με τα εσωτερικά, αφού το εξωτερικό σχήμα είχε σχεδόν ολοκληρωθεί.
 Καθώς η μέρα έφευγε, κατάφερα να φτιάξω τα διαχωριστικά που θα γίνουν συρταριέρες, κι άφησα τα υπόλοιπα για την επόμενη.
Μου πήρε σχεδόν όλη μέρα να ολοκληρώσω αυτό το στάδιο, διότι τίποτα δεν είχα έτοιμο κι έπρεπε να μετρώ και να κόβω είτε με τη σέγα, είτε με το πριόνι.
Όμως, ο χρόνος δεν έχει καμιά σημασία όταν η κατασκευή δεν εμπορεύεται. Έτσι είναι  πιο ευχάριστη η διαδικασία!
 Η Κυριακή αφιερώθηκε για να γίνουν τα συρταράκια. Λίγο μονότονη αυτή η διαδικασία διότι έπρεπε να κοπούν με ακρίβεια μικρά κομμάτια ξύλου, να κολληθούν και να καρφωθούν.
Καθώς η Κυριακή έσβηνε, πρόλαβα να φτιάξω και τα 6 συρταράκια τα οποία θα χρειαστούν τρίψιμο για να μπαινοβγαίνουν άνετα.
Όσο κι αν προσπάθησα να κόψω ακριβή μέτρα, μόνο  2 πέτυχα που δεν θα χρειαστούν περαιτέρω δουλειά.
Εξ άλλου, η γοητεία στο χειροποίητο είναι ότι πουθενά δεν υπάρχει ακρίβεια, κι αυτό είναι ένα στοιχείο που κάνει τη κατασκευή πιο ζεστή κι ανθρώπινη.
Η συνέχεια, στην επόμενη καλοκαιρία για να μπορώ να δουλέψω στη βεράντα...
"Τέλος Α'Μέρους"
Read more »
Κατά καιρούς ψάχνω να βρω τα υλικά ζωγραφικής τα οποία είναι σκόρπια εδώ κι εκεί κι όταν δεν βρίσκω αυτά που θέλω, αγοράζω καινούργια. Την επόμενη στιγμή ανακαλύπτω και τα παλιά κι ο χαμός συνεχίζεται....

Αποφάσισα λοιπόν να βάλω μια τάξη, κάτι σπάνιο για μένα, και σ αυτό βοήθησε το ανοιξιάτικο Σαββατοκύριακο, κάτι παλιά ξύλα στην αποθήκη που πιάνουν τόπο, ξύλινες παλέτες που μάζευα κατά καιρούς από τα σκουπίδια κι ένα ξυλόγλυπτο που βρήκα στη παραλία. (Αυτό το φυλάω για το τέλος).

 Πήρα τα μέτρα από ένα παλιό τραπεζάκι κι έκοψα αρχικά τα πλαϊνά και τη πλάτη για να μπορώ να το στηρίξω στο τραπέζι και για να δω το σχήμα και τον όγκο του, μιας και δεν έκανα κανένα προσχέδιο σε χαρτί.








Έδεσα τη κατασκευή με το καπάκι και το μπροστινό τμήμα από παλιές τάβλες κρεβατιού. Γερές κι ανθεκτικές.
Τώρα μπορούσα να παίξω με τα εσωτερικά, αφού το εξωτερικό σχήμα είχε σχεδόν ολοκληρωθεί.
 Καθώς η μέρα έφευγε, κατάφερα να φτιάξω τα διαχωριστικά που θα γίνουν συρταριέρες, κι άφησα τα υπόλοιπα για την επόμενη.
Μου πήρε σχεδόν όλη μέρα να ολοκληρώσω αυτό το στάδιο, διότι τίποτα δεν είχα έτοιμο κι έπρεπε να μετρώ και να κόβω είτε με τη σέγα, είτε με το πριόνι.
Όμως, ο χρόνος δεν έχει καμιά σημασία όταν η κατασκευή δεν εμπορεύεται. Έτσι είναι  πιο ευχάριστη η διαδικασία!
 Η Κυριακή αφιερώθηκε για να γίνουν τα συρταράκια. Λίγο μονότονη αυτή η διαδικασία διότι έπρεπε να κοπούν με ακρίβεια μικρά κομμάτια ξύλου, να κολληθούν και να καρφωθούν.
Καθώς η Κυριακή έσβηνε, πρόλαβα να φτιάξω και τα 6 συρταράκια τα οποία θα χρειαστούν τρίψιμο για να μπαινοβγαίνουν άνετα.
Όσο κι αν προσπάθησα να κόψω ακριβή μέτρα, μόνο  2 πέτυχα που δεν θα χρειαστούν περαιτέρω δουλειά.
Εξ άλλου, η γοητεία στο χειροποίητο είναι ότι πουθενά δεν υπάρχει ακρίβεια, κι αυτό είναι ένα στοιχείο που κάνει τη κατασκευή πιο ζεστή κι ανθρώπινη.
Η συνέχεια, στην επόμενη καλοκαιρία για να μπορώ να δουλέψω στη βεράντα...
"Τέλος Α'Μέρους"